صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

                                              بیار نفخه ای از گیسوی معنبر دوست

به جان او که به شکرانه جان برافشانم

                                             اگر به سوی من آری پیامی از بر دوست

وگر چنانکه در آن حضرتت نباشد بار

                                            برای دیده بیاور غباری از در دوست

من گدا و تمنای وصل او هیهات

                                           مگر بخواب ببینم خیال منظر دوست

دل صنوبری ام همچو بید لرزان است

                                             ز حسرت قد و بالای چون صنوبر دوست

اگر چه دوست به چیزی نمی خرد ما را

                                              به عالمی نفروشیم مویی از سر دوست