ای کوه بلند

               ای سراپا همه پند

زتو این تجربه آموخته ام که نلرزد تنم از غرش ارابه ی سنگین زمان

و هراسی ندهم راه به دل از طوفان ،

کاه بودن ننگ است ؛ کوه می باید بود