دیده فرو بسته ام از خاکیان                    تا نگرم جلوه ی افلاکیان

شاید از این پرده ، ندایی دهند                یک نفسم راه به جایی دهند

آنکه در این پرده ، گذر یافته است            چون سحر از فیض نظر یافته است

خوی سحر گیر و نظر پاک باش                راز گشاینده ی افلاک باش

خانه ی تن ، جایگه زیست نیست            در خور جان فلکی نیست نیست

آنکه تو داری سر سودای او                    برتر از این پایه بود جای او

پرتو این کوکب رخشان دگر                     کوکبه ی شاه خراسان دگر

آینه ی غیب نما را ببین                        ترک خودی گوی و خدا را ببین

هر که بر او نور رضا تافته است                 در دل خود گنج رضا یافته است

سایه ی شه، مایه ی خرسندی است           ملک رضا ،ملک رضاوندی است

کعبه کجا ، طوف حریمش کجا                     نافه کجا ، بوده نسیمش کجا