امام سجاد (ع) فرمودند :

خداوند رحمت کند عمویم عباس (ع) را که حقیقتا" ایثار و جانبازی نمود و جنگ نمایانی

کرد و نهایتا" خود را فدای برادرش ساخت . تا جائیکه دستهایش قطع شد و خداوند

شبیه جعفر طیار عمویش  دو بال به او عنایت کرد تا با ملائکه در بهشت طیران نماید

همانا عمویم عباس(ع) در پیشگاه خداوند منزلت و مقامی دارد که فردای قیامت همه ی

شهدا بر احوال او غبطه می خورند.

                                ساقی باده ی توحید و معارف عباس

* راوی میگوید : به خدا قسم فراموش نمی کنم زینب(س) دختر علی(ع) را که بر

   برادرش حسین(ع) ندبه و ناله میکرد و با صدای اندوهناک و قلب پرغم فریاد میزد :

  ای جد بزرگوار که درود فرشتگان بر تو باد   این حسین توست که در خون غلطان است

  و اعضایش از یکدیگر جدا شده است و اینان دختران تو هستند که اسیر شده اند .

  از این ستم ها به خدا و به محمد مصطفی (ص) و به علی مرتضی (ع) و حمزه ی

سیدالشهدا (ع) شکایت می کنم .

پس با زبان پر گله آن بضعه البتول              رو کرد در مدینه که یا ایها الرسول

یا محمداه این حسین توست که در زمین کربلا برهنه و عریان افتاده است .

خدایا این قربانی را از ما بپذیر ( الهی تقبل منا هذا القربان )

                             این کشته فتاده به هامون حسین توست

                             این صید دست و پا زده در خون حسین توست

                             این غرقه محیط شهادت که روی دشت

                             از موج خون او شده گلگون حسین توست