تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی

                                                             ورنه هر فتنه که بینی همه ازخودبینی

به خدایی که تویی بنده ی بگزیده ی او

                                                              که برین چاکر دیرینه کسی نگزینی

گر امانت به سلامت ببرم باکی نیست

                                                              بی دلی سهل بود گر نبود بی دینی

ادب و شرم تو را خسرو مهرویان کرد

                                                            آفرین بر تو که شایسته ی صد چندینی

عجب از لطف تو ای گل که نشستی با خار

                                                             ظاهرا" مصلحت وقت در آن می بینی

صبر بر جور رقیبت چه کنم گر نکنم

                                                            عاشقان را نبود چاره بجز مسکینی

باد صبحی به هوایت ز گلستان برخاست

                                                          که تو خوشتر ز گل و تازه تر از نسرینی

شیشه بازی سرشکم نگری از چپ و راست

                                                         گر برین منظر بینش نفسی بنشینی

سخنی بی غرض از بنده ی مخلص بشنو

                                                           ای که منظور بزرگان حقیقت بینی

نازنینی چو تو پاکیزه دل و پاک نهاد

                                                         بهتر آنست که با مردم بد ننشینی

سیل این اشک روان  صبر و دل حافظ برد

                                                              بلغ الطاقه یا مقله عینی بینی

تو بدین نازکی و سرکشی ای شمع چگل

                                                            لایق بندگی خواجه جلال الدینی