به نام خداوند جان و خرد

 

دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس

                                                    که چنان زو شده ام بی سر و سامان که مپرس

کس به امید وفا ترک دل و دین مکند

                                                         که چنانم من از این کرده پشیمان که مپرس

به یکی جرعه که آزار کسش در پی نیست

                                                             زحمتی میکشم از مردم نادان که مپرس

زاهد از ما بسلامت بگذر کاین می لعل

                                                         دل و دین میبرد از دست بدان سان که مپرس

پارسایی و سلامت هوسم بود ولی

                                                             شیوه ای میکند آن نرگس فتان که مپرس