به کوهستان سفرآرام جان است

                                              که کوهستان شفابخش روان است

خداقسمت کندهردم بیاییم

                                            به کوهستان که دل شادوجوان است

گریزان ازهمه شعرو هیاهو

                                          دمی آواز خواندن بر لب جو

به گوش جان شنو صوت طبیعت

                                            صدای دلنشین کبک و تیهو

سپیده دم میان کوهساران

                                            صفای ده به آب چشمه ساران

جهانی را بیارزد آنچه گویم

                                       چه زیبا الفتی دربین یاران

به سوی قله سرمست و خرامان

                                            خطر را می پرستی از دل و جان

به روی قله وقتی پا نهادی

                                          ببینی جلوه ای از عشق و ایمان

تو گویی این مکانی آسمانی است

                                           نمودی از سرای جاودانی است

حریمی پاک و سرشار از قداست

                                          تمام جلوه گاهش ارغوانی است

کوهستان سرزمین مردخیز است

                                            دیار سختی وجنگ و ستیز است

نبرد آدمی با سختی کوه

                                     نبردی بی امان اما لذیذ است

عجب رزم آوری است این کوه پرسنگ

                                                به قلبت عاشقش هستی به سر جنگ

ز یک سو فتح آن در سینه داری

                                              ولی گاه خطر بر آن زنی چنگ

تماشایی بود اینگونه پیکار

                                        حریفت پر توان اما وفادار

خدوندا تو هم کوه وطبیعت

                                      و جمله کوهنوردان را نگهدار