دردعشقی کشیده ام که مپرس        زهرهجری چشیده ام که مپرس

گشته ام درجهان و آخر کار                دلبری برگزیده ام که مپرس

آنچنان در هوای خاک درش                 می رود آب دیده ام که مپرس

من به گوش خود از دهانش دوش           سخنانی شنیده ام که مپرس

سوی من لب چه می گزی که مگوی        لب لعلی گزیده ام که مپرس

بی تو در کلبه ی گدایی خویش              رنجهایی کشیده ام که مپرس

                         همچو حافظ غریب در ره عشق

                          به مقامی رسیده ام که مپرس