بنام خدا

به محض نزدیک شدن به روزهای سرد سال تعداد کوهنوردان کم میشوند وفقط گروه

خاصی به کوه میروند. در دامنه کوه ها و مسیرهای کوهنوردی از سرولباس افراد و به

ویژه کفشها میتوان تا حدودی حرفه ای ها را از غیر حرفه ای ها تشخیص داد.

به گفته کوهنوردان حرفه ای ، در وهله اول باید کفش مناسب کوهنوردی تهیه کرد.

بدنیست بدانید عاملی که بعضی افراد کفشهای چرمی راپیشنهاد میکنند،امکانات

چند منظوره آنهاست.

یک کفش معمولی کوهنوردی باید از سفتی و سرسختی دربرخورد به سنگها ،

محکم بودن در هنگام ضربه زدن به برف و راحتی کامل در طول برنامه ی سفر برخوردار

باشد. بنابراین بهتراست ساق کفش، بلند ( 14 تا 19 سانتیمتر ) باشد.

تخت آن نیز باید به شکلی باشد که تولید اصطحکاک روی مسیرهای لغزنده برفی ،

گلی و پوشش گیاهی کند. کفش مناسب کوه به ویژه در فصل سرد باید کمترین نقاط

دوخت و دوز به منظور جلوگیری از نفوذ آب به درون کفش را داشته باشد.

زبانه روی کفش در قسمت زیربند نیز به منظور جلوگیری از ورود برف به درون کفش

بسیار مفید و ضروری است.

شاید باورش برای غیرحرفه ای ها سخت باشد اما جوراب مناسب نیز یکی از پوشاک

مهم کوهنوردی محسوب میشود. جوراب باعث بوجود آمدن یک لایه در زیر پا میشود

و پاها را گرم میکند همچنین از اصطحکاک بین پا و کفش جلوگیری میکند.

جورابهایی که از پشم یا مواد مصنوعی درست شده اند، میتوانند این وظایف را انجام

دهند ولی جورابهای نخی این قابلیت را ندارند.

جورابهای نخی خیس و از آب اشباع میشوند و به پا می چسبند و پوست پا را نازک

می کنند همچنین گاهی باعث بروز تاول میشوند. جوراب مناسب باید عرق پا را به

خود جذب کند. از آنجایی که کفشها قابلیت تنفس کردن و بیرون دادن بخار و عرق پا

را ندارند ، تا زمانیکه کفشها را در نیاورید ، عرق پا در کف آنها جمع میشوند.

جورابهایی از جنس الیاف مصنوعی ( مثل پولیستر ، نایلن و آکریل ) سریعتر از جورابهای

پشمی خشک میشوند. بسیاری از گردشگران 2 جفت جوراب رویهم می پوشند.

جوراب دوم ، یک جوراب نازک نخی است که عرق را از پا دور میکند و به نوعی در

جریان کار ، خشک باقی می ماند.