در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع

                             شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

روز و شب خوابم نمی آید به چشم غم پرست

                                بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

رشته صبرم به مقراض غمت ببریده شد

                                   همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع

گر کمیت اشک گلگونم نبودی گرم رو

                                کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع

در میان آب و اتش همچنان سرگرم توست

                                                این دل زار نزار اشکبارانم چو شمع

در شب هجران مرا پروانه وصلی فرست

                                       ورنه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع

بی جمال عالم آرای تو روزم چون شبست

                                      با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع

کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت

                                       تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع

همچو صبحم یک نفس باقیست با دیدار تو

                                    چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع

سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین

                                          تا منور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع

آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت

                                        آتش دل کی به آب دیده بنشانم چو شمع

تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی

                                                             ورنه هر فتنه که بینی همه ازخودبینی

به خدایی که تویی بنده ی بگزیده ی او

                                                              که برین چاکر دیرینه کسی نگزینی

گر امانت به سلامت ببرم باکی نیست

                                                              بی دلی سهل بود گر نبود بی دینی

ادب و شرم تو را خسرو مهرویان کرد

                                                            آفرین بر تو که شایسته ی صد چندینی

عجب از لطف تو ای گل که نشستی با خار

                                                             ظاهرا" مصلحت وقت در آن می بینی

صبر بر جور رقیبت چه کنم گر نکنم

                                                            عاشقان را نبود چاره بجز مسکینی

باد صبحی به هوایت ز گلستان برخاست

                                                          که تو خوشتر ز گل و تازه تر از نسرینی

شیشه بازی سرشکم نگری از چپ و راست

                                                         گر برین منظر بینش نفسی بنشینی

سخنی بی غرض از بنده ی مخلص بشنو

                                                           ای که منظور بزرگان حقیقت بینی

نازنینی چو تو پاکیزه دل و پاک نهاد

                                                         بهتر آنست که با مردم بد ننشینی

سیل این اشک روان  صبر و دل حافظ برد

                                                              بلغ الطاقه یا مقله عینی بینی

تو بدین نازکی و سرکشی ای شمع چگل

                                                            لایق بندگی خواجه جلال الدینی

                                  به یاد امام حی وحاضر

سمن بویان غبارغم چو بنشینندبنشانند

                                        پری رویان قراراز دل چوبستیزندبستانند

به فتراک جفادلهاچوبربندندبربندند

                                        ز زلف عنبرین جانهاچوبگشایندبفشانند

به عمری یک نفس باماچوبنشینندبرخیزند

                                        نهال شوق درخاطرچوبرخیزندبنشانند

سرشک گوشه گیران راچودریابند دریابند

                                        رخ مهرازسحرخیزان نگردانند اگردانند

زچشمم لعل رمانی چو می خندندمی بارند

                                        ز رویم راز پنهانی چومی بینندمی خوانند

دوای دردعاشق راکسی کو سهل پندارد

                                       ز فکرآنان که درتدبیر درمانند درمانند

چومنصور ازمراد آنان که بردارند بردارند

                                      بدین درگاه حافظ راچو می خوانند می رانند

درین حضرت چو مشتاقان نیاز آرند ناز آرند

                                        که بااین درد اگر دربند درمانند درمانند