امام سجاد (ع) فرمودند :
خداوند رحمت کند عمویم عباس (ع) را که حقیقتا" ایثار و جانبازی نمود و جنگ نمایانی
کرد و نهایتا" خود را فدای برادرش ساخت . تا جائیکه دستهایش قطع شد و خداوند
شبیه جعفر طیار عمویش دو بال به او عنایت کرد تا با ملائکه در بهشت طیران نماید
همانا عمویم عباس(ع) در پیشگاه خداوند منزلت و مقامی دارد که فردای قیامت همه ی
شهدا بر احوال او غبطه می خورند.
ساقی باده ی توحید و معارف عباس
* راوی میگوید : به خدا قسم فراموش نمی کنم زینب(س) دختر علی(ع) را که بر
برادرش حسین(ع) ندبه و ناله میکرد و با صدای اندوهناک و قلب پرغم فریاد میزد :
ای جد بزرگوار که درود فرشتگان بر تو باد این حسین توست که در خون غلطان است
و اعضایش از یکدیگر جدا شده است و اینان دختران تو هستند که اسیر شده اند .
از این ستم ها به خدا و به محمد مصطفی (ص) و به علی مرتضی (ع) و حمزه ی
سیدالشهدا (ع) شکایت می کنم .
پس با زبان پر گله آن بضعه البتول رو کرد در مدینه که یا ایها الرسول
یا محمداه این حسین توست که در زمین کربلا برهنه و عریان افتاده است .
خدایا این قربانی را از ما بپذیر ( الهی تقبل منا هذا القربان )
این کشته فتاده به هامون حسین توست
این صید دست و پا زده در خون حسین توست
این غرقه محیط شهادت که روی دشت
از موج خون او شده گلگون حسین توست